Marcin Kozioł – refleksje

135 mil w ultramaratonie Badwater, w powalającej na kolana temperaturze wymieszanej z silnymi wiatrami to idealne wyzwanie dla kilkudziesięciu osób. Próba charakteru, szaleństwo czy szukanie swoich granic?

Kolejny z filmów wygrzebanych ostatnio w internecie. Film z 2000 roku opisuje bieg z roku 1999. Wśród zawodników nie ma profesjonalnych sportowców. W drodze losowania, eliminacji czy innej selekcji trafili tam mechanicy samochodowi, dziennikarze, weterani wojenni którzy stracili jedną nogę, młodzi i starsi. Ciekawa opowieść co ich popycha do takich prób. Co można chcieć przeżyć choćby w wieku 68 lat. Słusznie nazwano to Endurance Race. Podczas biegu wielu się odwadnia, przegrzewa, siada żołądek i wszystko zwraca … niezłe katowanie organizmu.

Ciekawą i zastanawiającą sprawą było zaplecze medyczne a raczej … jego brak. Wśród startujących nie zauważyłem żadnych super pro-, natomiast ekipy wspomagające na trasie składały się np. z żony i dwójki dzieci. Dla kolesia, który mógłby mieć po drodze hipotermię, czy cokolwiek innego to mało pomocny zespół. W filmie nie było żadnej kontroli medycznej zawodników.

Kto miał dobiec, ten dobiegł. Major z United States Marine Corps odpadł, Pani domu bieg ukończyła.

Filmów o maratonach ciąg dalszy. W 2006 Dean Karnazes, postać znana wśród światka ultrabiegaczy, zrealizował projekt 50 maratonów w 50 stanach w 50 dni. Dokumentuje to film „UltraMarathon Man: 50 Marathons – 50 States – 50 Days”.

Człowiek, który kilka godzin dziennie spędza na bieganiu tak czy inaczej,stwierdził że przebiegnie maratonów 50 w 50 dni, każdy w innym stanie USA a zakończy bieganie na maratonie w Nowym Jorku – największym chyba i najbardizej medialnym maratonie na świecie. Projekt ciekawy, na miarę ludzi, dla których „zwykłe” bieganie w maratonach 100,200 mil, 24 godziny i więcej już spowszedniało. Cel: charytatywny i motywujący, więc godny pochwały.

Karnazes stał się sławny po wydaniu książki „Ultramarathon Man: Confessions of an All-Night Runner”, więc ma już dobrą siłę przebicia na realizację takich projektów.

Przyszło mi na myśl, że fajnie byłoby w ten sposób właśnie poznawać np. stolice wszystkich krajów europejskich. Przebiec w nich po maratonie i nacieszyć się trochę. Takie weekendowe wypady za miasto. Ja na początek wybrałbym Paryż i np. Monte Carlo.

Swoją drogą, na ING New York City Marathon Course Video jest pokazana trasa nowojorskiego maratonu z pozycji biegacza.  Bardzo motywujący projekt, oglądam właśnie kolejny raz. Ciekawie byłoby wizualizować sobie trasę biegu, a nawet pooglądać trasy z poprzednich edycji. Wyobrażam już sobie zapis ścieżki Ultra Trail du Mount Blanc, albo polskiego Harpagana …

http://www.ultramarathonman.com

Dość przypadkowo natraiłem na zrealizowany w 2007 roku film „Spirit of the marathon”.

W charakterze filmów dokumentalnych nie widziałem do tej pory obrazu  o kilku miesiącach przygotowań do maratonu. Bieg ten podobno jest w stanie przebiec każdy, gdy się przygotuje przez kilka miesięcy. Historia opowiada o dwójce zawodowych biegaczy: Daniel Njenga – wielokrotnie drugi lub trzeci w maratonie w Chicago oraz Deena Kastor, która wraca do biegania po kontuzjach. Tuż obok nich zupełni amatorzy jak samotna matka, biegająca po rozpadzie małżeństwa, blisko 70-cio letni dziadek, który podjął się tego wyzwania na stare lata oraz inni biegacze-amatorzy.

O ile do zawodowców jeszcze mi daleko, o tyle łatwiej i przyjemniej obserwuje się zwykłych biegaczy i ich wysiłek. Ciekawe, że tyle Amerykanów stwierdza,  że nie zdołaliby biegać gdyby nie wiązało się to z … ogromnym spotkaniem towarzyskim i plotkarskim.

Każdy ma swoje powody by biegać, każdy też ma swoje cele, które chce osiągnąć. Film w sam raz na etap, gdzie ja się znajduję, na 2 miesiące przed moim pierwszym biegiem na takim dystansie. Obejrzę za rok i porównam wrażenia.

Idealna pozycja dla amatora do biblioteki z napisem „inspirational movies”.